Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 25 juni 2010

Werkbezoek Iriszorg

Vorige week woensdag heb ik een werkbezoek gebracht aan Iriszorg in Deventer. Iriszorg is een organisatie voor verslavingszorg en maatschappelijke opvang. Omdat verslavingszorg is ondergebracht bij een andere organisatie richt Iriszorg zich in Deventer vooral op maatschappelijke opvang. Bij maatschappelijke opvang moet je denken aan crisisopvang, nachtopvang voor daklozen, begeleide woonvoorzieningen en opvang voor verslaafden. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

We worden vriendelijk ontvangen bij de crisisopvang in de Polstraat. Bernadette Ottenschot, de dienstdoende interim manager, neemt kort met ons door wat de organisatie doet in Deventer. Iriszorg in Deventer bedient vooral Deventenaren, wat vrij uniek is in de regio. Maatschappelijke opvang is een landelijke regeling waarbij cliënten door het hele land geplaatst kunnen worden. Er is weliswaar een landelijke tendens waarbij gemeenten proberen zo veel mogelijk mensen uit de eigen gemeente in ter plaatse op te vangen, maar door de overloop komen veel mensen toch elders terecht. Een belangrijk voordeel van opvang binnen de eigen gemeente is dat mensen blijven functioneren binnen hun sociale netwerk. Zeker bij crisisopvang, waarbij het de bedoeling is dat mensen (of gezinnen!) zo snel mogelijk de draad weer oppakken, is het prettig als mensen in hun eigen stad kunnen blijven. Als we worden rondgeleid door de crisisopvang wordt wel duidelijk dat het geen luxe voorziening is. De kamers zijn uiteraard verzorgd, maar het is krap en kaal. Uit alles spreekt dat crisisopvang een tijdelijke oplossing is.

De begeleide woongroep tegenover de crisisopvang valt ook onder de verantwoordelijkheid van Iriszorg. Hier leren mensen op een eigen kamer zelfstandig te wonen. De bewoners koken, wassen en maken zelf schoon onder toeziend oog van de begeleiders. Het is de bedoeling dat de bewoners op den duur een zelfstandige woonruimte krijgen.

We bezoeken ook kort de daklozen –en verslaafdenopvang. Omdat ik nog niet eerder bij de verslaafdenopvang ben geweest verbaas ik het detectiepoortje, de hekwerken en sloten die in het pand aanwezig zijn. Hoognodig, volgens Bernadette. Nooit bij stilgestaan. Ik loop geregeld door de Polstraat maar merk zelden iets van wat er zich achter de gordijnen bevindt. Bernadette vertelt dat de buurtbewoners zich in eerste instantie hevig verzetten tegen de vestiging van verslavingsopvang. Nu is de buurt (en Iriszorg) positief over het overleg en de geringe overlast.

Eenmaal terug bij de crisisopvang schuift Marjolijn Vermaat aan om nog even na te praten over maatschappelijke opvang in Deventer. Net als Bernadette geeft ze aan dat de uitstroom uit de voorzieningen stagneert doordat er onvoldoende plaats is in de verdere hulpverleningstrajecten en onvoldoende beschikbare woonruimte op de huurmarkt. Nuchter constateren de dames dat “gewone mensen” ook kansen moeten hebben op de huurmarkt en dat het onmogelijk is om voor iedereen gelijk een plek te regelen. Als er al een slag geslagen kan worden, dan moet dat aan de voorkant door preventie. Als er minder mensen in de crisisopvang terecht komen, hoeft er ook minder door de stromen. Tja, helemaal waar…maar hoe voorkom je dat mensen in de problemen komen zonder je als overheid teveel in de privésfeer van mensen te mengen? Geeft weer stof tot nadenken, zo’n werkbezoek.

Mirjam van Tilburg, raadslid